ฉันนั่งมองเม็ดทรายเม็ดเล็ก-เล็ก

พลางนึกในใจว่ามันเกิดจากสิ่งใด

ใช้เวลาเนิ่นนานเท่าไรในการกำเนิดตัวของมันเอง

คงจะนานพอดูที่จะแยกตัวเองจากหินก้อนใหญ่ก้อนหนึ่งมาเป็นตัวมันเอง

หากความรัก เปรียบดังเม็ดทรายล่ะ

ความรักจะเป็นเช่นไร…….

เม็ดทรายเม็ดเล็ก-เล็กรวมตัวกันจากหนึ่งเป็นสอง

จากสิบเป็นร้อย จากแสนเป็นล้าน

จนกลายเป็นหาดทรายที่สวยงามให้เราได้ชื่นชม

ความรัก…ก็คงไม่ต่างกัน

กว่าที่จะรวบรวมความรักทั้งหมดไว้ได้

คงต้อง "ผสาน"หลายสิ่งหลายอย่างเข้าด้วยกัน

เริ่มสะสมมิตรภาพ ความห่วงใย ความใส่ใจ

จากเพียงน้อยนิด จนเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ตามกาลเวลา

หาดทรายที่มีน้ำทะเลโอบกอด

ช่างน่าดูและสวยงาม…..ในความรู้สึกของฉัน

และหากความรักมีความเข้าใจ ความใส่ใจโอบอุ้ม

ความรักก็คงสวยงามไม่ต่างจากหาดทรายเท่าใดนัก

ไม่ว่าหาดทรายจะเจอคลื่นลม คลื่นทะเล

พัดกระหน่ำซ้ำเติมเพียงใด…….

หาดทรายก็ยังคงอยู่เคียงข้างทะเลเสมอ

ความรักก็เช่นกัน ย่อมมีความไม่เข้าใจกันเกิดขึ้น

แต่สุดท้ายก็จะลงตัวหากหาเหตุผลของแต่ละฝ่ายได้

ฉันคิดเสมอว่าความรักก็คือเม็ดทราย

เมื่อเวลาที่เรารีบไขว่คว้ามันให้ได้มาครอบครอง

มันก็จะไหลผ่านง่ามมือเราไปในที่สุด

แต่ถ้าเราค่อยๆ ประคองเม็ดทรายเหล่านั้นไว้

เม็ดทรายทั้งหมดจะคงอยู่ในอุ้งมือของเราตราบนานเท่านาน

ตามที่เรา……..ต้องการ

และหากเมื่อเวลาใดที่ลมพัดมาในอุ้งมือที่เราประคองทรายไว้

หากทรายต้องการไปจากเรา จงอย่าเหนี่ยวรั้งไว้เลย

เพราะหากทรายเหล่านั้นเข้าตาเรา คงเป็นการยากที่จะไม่เจ็บปวด

ปล่อยให้ทรายล่องลอยไปตามทิศทางที่เขาต้องการ

เพราะการที่เราปล่อยไปอย่างที่เข้าใจ อาจจะเจ็บไม่นานนัก

ความรักก็เช่นกัน หากฝ่ายหนึ่งฝ่ายใดหมดรักแล้ว

อย่าพยายามเหนี่ยวรั้งอีกฝ่ายไว้

อาจจะใช้เวลานานสักหน่อยในการลืมความเจ็บปวด

แต่ก็คงเป็นการดีที่เราจะจากกันอย่างเข้าใจ

และรอว่าสักวันหนึ่งลมจะพัดพาทรายในอุ้งมือกลับคืนมา

........................................

...........................................................................

........................................................................................................